Απάντηση σε επίκαιρη ερώτηση για την ΑΜΕΛ

02 Ιουλίου 2010

Απάντηση Δημήτρη Ρέππα, Υπουργού Υποδομών Μεταφορών & Δικτύων, στη Βουλή, σε επίκαιρη ερώτηση του Βουλευτή Νίκου Παπακωνσταντίνου (2 Ιουλίου 2010) για τις συμβάσεις της ΑΜΕΛ.

«Θα ήταν ιδιαιτέρως ευχάριστο να εξασφαλίζαμε για το σύνολο των πολιτών συνθήκες μόνιμης και σταθερής εργασίας, όπως αναφέρετε κι εσείς στην ερώτησή σας στον δημόσιο και ιδιαιτέρως και στον τομέα των μεταφορών. Αυτό όμως δεν είναι εφικτό το αντιλαμβάνεστε. Είναι ουτοπικό.
Γνωρίζουμε ότι οι οργανισμοί οι οποίοι προσφέρουν υπηρεσίες στους πολίτες, υπάρχουν και λειτουργούν ακριβώς για αυτό το σκοπό. Όχι για τις διοικήσεις τους ή τα στελέχη τους ή τους εργαζομένους τους, μόνον. Αυτοί όλοι είναι το μέσο προκειμένου να επιτευχθεί ο σκοπός. Να προσφέρουμε δηλαδή φθηνές, ποιοτικές υπηρεσίες στο κοινωνικό σύνολο.
Από την δική μας πλευρά, επειδή κάνετε λόγο για κρίση, γνωρίζετε ότι αναλάβαμε να διαχειρισθούμε μια μεγάλη κρίση. Εμείς ουσιαστικά δεν διαχειριζόμαστε τη νίκη μας στις εκλογές. Διαχειριζόμαστε τις δυσμενέστατες συνέπειες της ήττας της Νέας Δημοκρατίας που οδήγησε τη χώρα σε αυτή την κρίση, με τη διακυβέρνηση τα τελευταία πέντε χρόνια. Και γνωρίζετε πολύ καλά ότι συχνά η πολιτική μας ετεροπροσδιορίζεται, γιατί μας παραδόθηκε ένας νεκρός, τον οποίο οφείλουμε όχι απλώς να τον αναστήσουμε, αλλά και να τον καταστήσουμε πρωταθλητή ταχύτητας και μάλιστα σε σύντομο χρονικό διάστημα.
Είχαμε την Ολυμπιακή, οδηγήθηκε σε τραγωδία, ναυάγιο, ο ΟΣΕ, τον οποίο προσπαθούμε να εξυγιάνουμε. Οι αστικές συγκοινωνίες παρουσιάζουν και αυτές ήδη συσσωρευμένα ελλείμματα που ξεπερνούν το ένα δισεκατομμύριο ευρώ, με ετήσιες ζημιές που ξεπερνούν τα πεντακόσια εκατομμύρια. Θα πρέπει να κάνουμε τις ανάλογες παρεμβάσεις.
Όσο αφορά την ΑΜΕΛ, είναι μια εταιρεία η οποία λειτουργεί υποδειγματικά. Επαναλαμβάνω υποδειγματικά. Είναι ένας φορέας κόσμημα ο οποίος έχει κατορθώσει να προσελκύσει την προτίμηση των Ελλήνων πολιτών που μετακινούνται στην Αθήνα. Κι αυτή τη δεκαετία, πραγματικά, αυτός ο Οργανισμός μπορεί να πει κανείς ότι συνέβαλε ώστε η Αθήνα να αποκτήσει έναν άλλο διεθνές επίπεδο αναφοράς.
Ήταν κερδοφόρος. Δεν επιβάρυνε το κοινωνικό σύνολο και εξασφάλισε και για τους εργαζομένους του έναν αξιοπρεπέστατο εισόδημα, αφού κατά μέσο όρο το κόστος αποδοχών ανά εργαζόμενο έφτανε περίπου τις 46.000 ευρώ το χρόνο.
Να όμως που το 2009 ο Οργανισμούς αυτός, για πρώτη φορά, παρουσιάζει λειτουργικές ζημιές που ξεπερνούν τα 20 εκατ. ευρώ. Η πολιτική αυτή βεβαίως μπορεί να οφείλεται σε κακό σχεδιασμό, μπορεί να οφείλεται σε πολλούς άλλους λόγους, τους οποίους ο καθένας μπορεί να εκτιμήσει. Αλλά φαίνεται ότι επιβαρύνεται, μεταξύ των άλλων, και από τις αθρόες προσλήψεις οι οποίες έγιναν χωρίς σχεδιασμό, χωρίς να υπάρχει μελέτη, ώστε να ανταποκρίνονται σε πραγματικές ανάγκες, σε ένα συγκεκριμένο επιχειρησιακό σχέδιο αυτού του Οργανισμού το οποίο δεν είχε καν εκπονηθεί. Ήταν πελατειακού χαρακτήρα και βεβαίως μπορώ να αναφέρω αριθμητικά στοιχεία και μεγέθη τα οποία επιβεβαιώνουν του λόγου το αληθές.
Πρέπει να σας πω ότι ενώ μέχρι το 2004 υπηρετούσαν 1.139 εργαζόμενοι στην ΑΜΕΛ, μέσα σε λίγα χρόνια ο αριθμός αυτός, μέχρι το 2009, αυξήθηκε κατά 550 άτομα. Έφτασε τα 1.688, αυξήθηκε περίπου κατά 50% τοις εκατό, με ότι αυτό σημαίνει για τις δαπάνες που πρέπει να κάνει αυτός ο Οργανισμός, χωρίς να έχει αυξήσει τα έσοδά του.
Επίσης, πρέπει να σας πω ότι το 2009 αυξήθηκε ο αριθμός των εργαζομένων κατά 50%, σε σχέση με τον αριθμό των προσλήψεων που έγιναν την περίοδο 2004 - 2009, όπου προσλήφθηκαν παραπάνω από 300 εργαζόμενοι. Ιδίως δε το τελευταίο προεκλογικό δίμηνο του Αυγούστου και του Σεπτεμβρίου έχουμε περισσότερες των 250 προσλήψεις, οι οποίες έγιναν, θα μου επιτρέψετε να πω και πάλι, μ' έναν τρόπο πελατειακό.
Πέρα από τους αριθμούς, οι οποίοι οδηγούν σε συγκεκριμένες οικονομικές συνέπειες, πρέπει να πω ότι υπάρχουν οι άνθρωποι. Το σέβομαι απολύτως. Οι άνθρωποι όμως, όχι μόνο οι εντός των τειχών, αλλά και οι εκτός των τειχών. Υπάρχουν οι άνθρωποι που έχουν ανάγκη εργασίας, υπάρχουν και άνθρωποι οι οποίοι βρίσκονται εκτός των τειχών και οργίζονται όταν αντιλαμβάνονται ότι κάποιοι, με κάποιες διαδικασίες οι οποίες δεν υπακούουν σε συγκεκριμένους διαφανείς αμερόληπτους κανόνες, εξασφαλίζουν αυτό που και εκείνοι επιδιώκουν, αλλά δεν μπορούν να εξασφαλίσουν.
Και επειδή γνωρίζετε ότι επιλογή της Κυβέρνησης είναι να μην ανανεώσει τις συμβάσεις ορισμένου χρόνου, να μην τις μετατρέψει σε συμβάσεις αορίστου χρόνου, είμαστε πραγματικά μπροστά σε μία δύσκολη, όχι ευχάριστη κατάσταση.
Έχει κληθεί η διοίκηση του Οργανισμού να μελετήσει τις πραγματικές ανάγκες και να δούμε βάσει αυτών των αναγκών πώς μπορούν να έχουν ένα πλεονέκτημα οι εργαζόμενοι, λόγω της εμπειρίας τους, ώστε να ενταχθούν στους Οργανισμούς μεταφοράς, αν αυτό είναι απαραίτητο, στο βαθμό που είναι απαραίτητο.
Γιατί σε τελευταία ανάλυση, συμφωνείτε και εσείς κύριοι συνάδελφοι, δεν είναι προοδευτική πολιτική, μία πολιτική μικροπολιτική, μια πολιτική πελατειακή, η οποία αδιαφορεί για τα κοινωνικά αποτελέσματα, η οποία παραθέτει ή προτάσσει πάντοτε αιτήματα σαν αυτό, το οποίο και εσείς θα αναπτύξετε εντός ολίγου, καθώς θα πάρετε το λόγο, αδιαφορώντας για τις επιπτώσεις που έχει στο κοινωνικό σύνολο. Ενώ μιλάτε για το συγκεκριμένο θέμα, σας καλώ να σκεφτείτε όλους τους πολίτες οι οποίοι ψηφίζουνε εσάς και το κόμμα σας, τα προβλήματά τους και πόσο οι πολίτες αυτοί, ως φορολογούμενοι Έλληνες πολίτες, επιβαρύνονται όταν τέτοιοι Οργανισμοί έχουν ζημιές. Οι οποίες ζημιές σε τελική ανάλυση, από μηχανισμούς προσφοράς μιας κοινωνικής υπηρεσίας, την μετατρέπουν σε αντικοινωνική μηχανή».

Στη δευτερολογία του ο Υπουργός υπογράμμισε ότι:

«Είναι γνωστό σε όλους ότι την καλή φήμη του το μετρό την οικοδόμησε χρόνο με το χρόνο, όλα αυτά τα χρόνια, κατά τα οποία δεν υπηρετούσαν στο Μετρό όλοι όσοι προσλήφθηκαν την προεκλογική περίοδο, ιδίως τους δύο προεκλογικούς μήνες, Αύγουστο και Σεπτέμβριο του 2009.
Δεν περίμενε το μετρό να προσλάβει αυτούς τους περίπου 300 εργαζόμενους πολίτες, προκειμένου να δημιουργεί μια θετική φήμη, την είχε τη θετική φήμη.
Ίσα - ίσα μετά από αυτές τις προσλήψεις, πρέπει να σας πω, ότι είχε αρνητικό ισολογισμό. Έχει ζημιές που ξεπερνούν τα 20 εκατ. ευρώ. Κάποιοι θα κληθούν να τις πληρώσουν αυτές τις ζημιές. Οι Έλληνες πολίτες, ή οι εργαζόμενοι στο σύνολό τους μέσα στην ΑΜΕΛ.
Γιατί αν πράγματι υπάρξει ένα σχέδιο το οποίο προβλέπει τις πραγματικές ανάγκες και θα πρέπει να καλυφτούν αυτές οι πραγματικές ανάγκες με την ανανέωση των συμβάσεων ή βεβαίως μέσω διαδικασιών ΑΣΕΠ – άλλος τρόπος δεν υπάρχει για μας- θα πρέπει να αξιολογηθούν όλοι οι εργαζόμενοι τότε της ΑΜΕΛ από μηδενική βάση. Αυτή είναι μία μέθοδος την οποία μπορούμε να αντιμετωπίσουμε. Και να επιλεγούν οι καλύτεροι ώστε ο οργανισμός αυτός να παραμείνει στο υψηλό επίπεδο που κι εσείς κι εμείς και όλοι οι πολίτες θέλουν.
Κατά τα άλλα, σας παρακαλώ πολύ, δείτε λίγο τα στοιχεία, για να μιλάτε πιο τεκμηριωμένα. Γιατί η Κοινωνία προχωράει και προοδεύει όταν οι κυβερνήσεις παίρνουν πρωτοβουλίες και αποφάσεις. Η Κοινωνία δεν προχωράει με την εύκολη κριτική που από την θαλπωρή της αντιπολίτευσης έχετε συστηματικά εσείς ασκήσει. Θα πρέπει να πάρουμε αποφάσεις, κρίσιμες για την Κοινωνία και τους πολίτες.
Σεβόμαστε και την αγωνία και το ενδιαφέρον όσων απασχολούνται σε έναν τομέα. Δεν είναι οι μόνοι σε αυτό τον κόσμο, όπως κι εσείς δεν είστε μόνος σας, όπως κι εγώ δεν είμαι μόνος μου. Είμαστε σε μία κοινωνία, είμαστε οργανικό κομμάτι ενός συνόλου. Και έτσι πρέπει να αντιληφθούμε πλέον τα πράγματα.
Θα σας πω λοιπόν, το 2008 και το 2009 το μετρό είχε μόλις ένα νέο σταθμό, στο Νομισματοκοπείο. Κάτι το οποίο δεν δικαιολογεί αυτό το μεγάλο αριθμό των προσλήψεων.
Και οι τότε κρατούντες γνώριζαν ότι δεν πρόκειται να δοθούν μέσα στο 2010 νέοι σταθμοί, γιατί, πέραν του Χολαργού και του Χαλανδρίου, οι επεκτάσεις του μετρό για τις οποίες υποτίθεται ότι προσλήφθηκαν όλοι αυτοί προκειμένου να εκπαιδευτούν, καθυστερούν. Λόγω της εμπλοκής της Siemens δεν έχουν υπογραφεί οι συμβάσεις ούτε από την προηγούμενη κυβέρνηση. Είναι βέβαιο ότι θα καθυστερήσουν να ολοκληρωθούν.
Άρα λοιπόν και έτσι καταλήγω, υπάρχει ένα πρόβλημα το οποίο έχει την κοινωνική διάστασή του κι εγώ δεν θέλω καθόλου να την υποβαθμίσω.
Υπάρχει ένα πρόβλημα που έχει τη δημοσιονομική πτυχή του και θέλω κι εσείς να μην την υποβαθμίσετε, γιατί αυτή είναι τελικώς η πτυχή η δημοσιονομική που οδηγεί στη λήψη μέτρων που επιβαρύνουν όλους τους πολίτες,
Κι εμείς από τη δική μας πλευρά, σας διαβεβαιώ, ότι έχουμε ενδιαφέρον να βρούμε την καλύτερη λύση, που θα είναι η άριστη λύση για τους εργαζόμενους και τον οργανισμό, μαζί, αλλά άριστη λύση για τους εργαζόμενους και τον οργανισμό, ενταγμένη στην καλύτερη λύση που πάμε να δώσουμε στην κρίση που μαστίζει σήμερα τη χώρα και την ελληνική κοινωνία».