17 Ιουνίου-17 Δεκεμβρίου 2012

Εκτύπωση
PDF

Πέρασαν ακριβώς έξι μήνες. Επέλεξα συνειδητά να σιωπήσω. Θεώρησα αυτόν τον τρόπο ως τον πλέον ενδεδειγμένο για να «συμμετάσχω» στις εξελίξεις.

Για χρόνια σηκώσαμε το βάρος και δώσαμε μάχες στην πρώτη γραμμή. Δεν έλειψαν, πιστεύω, το μέτρο, η σοβαρότητα και η ευθύνη ακόμα και όταν περίσσευαν αστοχίες, αδυναμίες και λάθη. Αυτή η εξάμηνη σιωπή (μεταξύ των άλλων δείγμα αυτογνωσίας και σεβασμού των πολιτών) δίνει τη θέση της στη χρήσιμη παρέμβαση. Για να ξαναβρούμε το νήμα που ένωσε τη ζωή μας, τη ζωή εκατομμυρίων πολιτών με ό,τι πιο δημιουργικό μέσα από τις γραμμές του ΠΑ.ΣΟ.Κ.

Ήμουν και είμαι ΠΑ.ΣΟ.Κ. Και συνεχίζω. Ιδίως τώρα που η συγκυρία απαιτεί να αποδείξουμε αυτό που για πολλά χρόνια επαναλαμβάνω: «Εμείς ανήκουμε στο ΠΑ.ΣΟ.Κ., δεν ανήκει το ΠΑ.ΣΟ.Κ. σε μας».

Το ΠΑ.ΣΟ.Κ. για πολλούς έκλεισε τον ιστορικό κύκλο του. Δεν συμφωνώ. Το ΠΑ.ΣΟ.Κ. έχει προοπτική υπό μία προϋπόθεση: να επανοικοδομήσει τη σχέση του με την κοινωνική βάση πράγμα που σημαίνει πάνω από όλα επανακατάκτηση της ιδρυτικής φυσιογνωμίας του, στη σύγχρονη πραγματικότητα.

Θεσμοί