Άρθρο του Δημήτρη Ρέππα στην Εφημερίδα των Συντακτών

1. Η χώρα οδηγείται –όπως όλα δείχνουν- σε άμεσες εκλογές. Δεν αποκλείεται αυτή να είναι και η επιλογή της κυβέρνησης. Ο τρόπος που διαχειρίστηκε τη διαδικασία για την εκλογή Προέδρου συνιστά συνταγή όχι για ν' αποφευχθούν, αλλά για να διενεργηθούν εκλογές.

Ο πρωθυπουργός εκτιμά, προφανώς, ότι η περαιτέρω συμβίωση με την τρόικα, όπως και με δική του ευθύνη εξελίχθηκε, συνεπάγεται μόνο πολιτικό κόστος και φθορά για τον ίδιο και την κυβέρνησή του.

2. Το κύριο διακύβευμα δεν είναι η εκλογή Προέδρου αλλά η ασκούμενη πολιτική, γιατί αυτή καθορίζει και την πορεία της χώρας. Ασφαλώς, η εκλογή του Προέδρου με συντριπτικά μεγάλη πλειοψηφία, όπως συνέβη τις προηγούμενες φορές, ενισχύει την πεποίθηση πως δεν πρόκειται για κομματικό εκφραστή και τον διευκολύνει στην άσκηση των καθηκόντων του. Η κυβέρνηση όφειλε να επιδιώξει την αναζήτηση κοινού τόπου με τα άλλα κόμματα και για το πρόσωπο του Προέδρου. Οχι μόνο δεν το έπραξε, αλλά αντιθέτως προς τις εξαγγελίες της ότι θα κινηθεί θεσμικά, επιτάχυνε την όλη διαδικασία για να επισπευσθούν οι εκλογές. Υπήγαγε την εκλογή Προέδρου στον κομματικό σχεδιασμό της για τις πολιτικές εξελίξεις.

3. Ακριβώς επειδή ο στόχος είναι η διαχείριση των εκλογών, η κυβέρνηση κινδυνολογεί ασύστολα εν όψει διαφαινόμενης εκλογικής επικράτησης του ΣΥΡΙΖΑ. Με την ακραία υποστήριξη από δυνάμεις του κατεστημένου της χώρας ταυτίζει την επόμενη μέρα της Ελλάδας υπό άλλη κυβέρνηση με τη βεβαιότητα του Grexit. Δεν αντιλαμβάνεται πως έτσι ανατρέπει και ακυρώνει τον πυρήνα της δικής της επιχειρηματολογίας περί success story. Αν το Grexit είναι ενδεχόμενο, τότε το success story δεν υπήρξε ποτέ. Εκτός αν υπονοείται πως προϋποτίθεται η κατάργηση των εκλογών και η αφαίρεση του δικαιώματος των πολιτών να έχουν άλλη επιλογή από αυτή την κυβέρνηση. Η αποστροφή της κυβέρνησης προς τις εκλογές και ο ισχυρισμός της πως οδηγούν σε αστάθεια εκφράζονται στο πλαίσιο της προσπάθειάς της να παραμείνει στην εξουσία. Αν στις επόμενες εκλογές διαφαινόταν νίκη της Ν.Δ., τότε η επιχειρηματολογία της θα ήταν η εντελώς αντίστροφη. Υπάρχει, άλλωστε, το παράδειγμα της κυβέρνησης Παπαδήμου που αν και στηριζόταν σε περίπου 260 βουλευτές, πλειοψηφία χωρίς προηγούμενο, οδηγήθηκε σε παραίτηση επειδή η Ν.Δ. απαίτησε την άμεση διεξαγωγή εκλογών, προσβλέποντας στην επάνοδό της στην εξουσία μετά την περιδιάβασή της στο «Κίνημα των Αγανακτισμένων». Μάλιστα, κατηγορούνται οι βουλευτές της αντιπολίτευσης που δεν ψηφίζουν να εκλεγεί Πρόεδρος. Γιατί όμως δεν γίνονται στόχος αρνητικών σχολίων οι βουλευτές που έσπευσαν να δηλώσουν ότι ψηφίζουν «ναι» χωρίς καν να γνωρίζουν το πρόσωπο του υποψηφίου; Αν η στάση των πρώτων είναι αντικοινοβουλευτική και αντιδημοκρατική, η στάση των δεύτερων δεν είναι; Οι εκλογές είναι το κορυφαίο γνώρισμα της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας, αλλά και ο πιο ουσιαστικός συντελεστής πολιτικής σταθερότητας αφού εναρμονίζει τη σύνθεση της Βουλής με τη λαϊκή θέληση. Σε τελευταία ανάλυση, αστάθεια παράγει η παρατεταμένη προεκλογική περίοδος και όχι η εκκαθάριση του θολού πολιτικού τοπίου.

Περισσότερα...

Άρθρο του Δημήτρη Ρέππα για τα 40 χρόνια ΠΑΣΟΚ, στο matrix24.gr

«Η αλλαγή κυβέρνησης είναι προϋπόθεση για την αλλαγή πολιτικής και τον αναπροσανατολισμό της χώρας. Ο ρόλος του ΠΑΣΟΚ ή θα είναι πρωταγωνιστικός ή θα είναι ο τελευταίος και καταληκτικός ρόλος της σαραντάχρονης πορείας του»

1. Τα 40 χρόνια της μεταπολιτευτικής περιόδου συμπληρώνονται εν μέσω πρωτοφανούς κρίσης. Κι όμως, σ’ αυτήν την περίοδο η Ελλάδα γνώρισε την καλύτερη δημοκρατία κι έφθασε στην υψηλότερη διεθνή θέση ενώ οι Έλληνες κέρδισαν ένα αξιοζήλευτο βιοτικό επίπεδο, από καταβολής ελληνικού κράτους. Αποτελεί ιστορική ειρωνεία ότι το ΠΑΣΟΚ, στις κυβερνήσεις του οποίου πιστώνεται το συντριπτικά μεγάλο ποσοστό των επιτευγμάτων της μεταπολίτευσης, βρίσκεται σε ίσως και οριστική απαξίωση. Την ίδια ώρα η ΝΔ χωρίς ανάλογο θετικό έργο των κυβερνήσεών της, αντιθέτως μάλιστα, ενώ ευθύνεται για την οικονομική κατακρήμνιση της χώρας κατά την περίοδο 2004-2009, κυβερνά. Ασκεί μάλιστα πολιτική αδιαφανή, αυταρχική και έντονα αντικοινωνική σε σύγκριση με την πολιτική της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ την οποία κατήγγειλε και υποσχέθηκε να αλλάξει κερδίζοντας έτσι τις εκλογές.

2. Η αλλαγή κυβέρνησης είναι προϋπόθεση για την αλλαγή πολιτικής και τον αναπροσανατολισμό της χώρας. Ο ρόλος του ΠΑΣΟΚ ή θα είναι πρωταγωνιστικός ή θα είναι ο τελευταίος και καταληκτικός ρόλος της σαραντάχρονης πορείας του. Με πλήρη αυτογνωσία για λάθη και αδυναμίες αλλά και με θαρρετό λόγο οφείλουμε να συμβάλλουμε στην ιστορική αποκατάσταση του ΠΑΣΟΚ γιατί μέσα απ’ αυτήν περνά η ιστορική προοπτική του. Το ίδιο το αυτοκυρίαρχο ΠΑΣΟΚ ήρθε η ώρα να αποφασίσει για το μέλλον του. Αυτό είναι έργο της βάσης του ΠΑΣΟΚ, των ανθρώπων που πίστεψαν και στρατεύθηκαν στο μεγαλύτερο πολιτικό κίνημα της νεώτερης Ελλάδας. Δεν είναι έργο των διαχρονικών επικριτών και πολεμίων του ΠΑΣΟΚ που τώρα επιχαίρουν, ούτε των δυνάμεων της διαπλοκής που θεωρούν πως έχουν την ευκαιρία με αδύναμο και εξαρτημένο το ΠΑΣΟΚ να επιβάλλουν τα δικά τους πρόσωπα και πράγματα στη δημόσια ζωή της χώρας. Απαιτείται ένα συνέδριο ΠΑΣΟΚ ως πράξη ευθύνης απέναντι σ’ αυτούς που έφυγαν και κυρίως στα όσα έρχονται. Σ’ αυτό πρέπει να ληφθούν αποφάσεις μεταξύ άλλων για ζωτικά θέματα της πολιτικής ύπαρξης του ΠΑΣΟΚ όπως :

α. η επιστημονική και τεκμηριωμένη καταγραφή του περιεχομένου της μεταπολίτευσης και ο ρόλος του ΠΑΣΟΚ. Δεν μπορεί να γίνει αποδεκτή η καλλιεργούμενη εντύπωση ότι το ΠΑΣΟΚ είναι η «μαύρη τρύπα» της μεταπολιτευτικής ιστορίας.

β. η αξιολόγηση της παρουσίας του ΠΑΣΟΚ στην τρέχουσα συγκυρία και η διατύπωση νέας πρότασης για την προοδευτική πολιτική αποσυνδεδεμένη από τον κυβερνητισμό. Η πολιτική σου καθορίζει την κυβερνητική συμμετοχή και όχι το αντίστροφο.

γ. Η τελική απόφαση -με συμμετοχικές διαδικασίες και όχι με παίγνια κορυφής- για το όνομα, τα σύμβολα και την οργανωτική ταυτότητα του ΠΑΣΟΚ.

δ. Η οριοθέτηση των πολιτικών συμμαχιών και συνεργασιών στη βάση ιδίως εθνικών και κοινωνικών προταγμάτων.

Περισσότερα...

Συνέντευξη στην εφημερίδα «ΣΤΟ ΚΑΡΦΙ»

ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: Τρικυμιώδης η πρώτη προσπάθεια για τα γεννητούρια της Δημοκρατικής Παράταξης με τα μαχαίρια στην σύσκεψη των στελεχών του ΠΑΣΟΚ να έχουν βγει από τα θηκάρια. Συμβάλει ένα τέτοιο κλίμα αντιπαράθεσης στην προοπτική του χώρου;

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΡΕΠΠΑΣ: Θα άξιζε στο ΠΑΣΟΚ μια διαφορετική επετειακή έκφραση, αντάξια της ιστορίας του και των ανθρώπων που έχουν μπολιαστεί με τις αρχές του. Ιδίως σε μια περίοδο με στοιχεία ανθρωπιστικής κρίσης, το ΠΑΣΟΚ και τα στελέχη του οφείλουν να σταθούν στο ύψος των περιστάσεων. Το ΠΑΣΟΚ ήταν πάντοτε ένα Κίνημα για την Κοινωνία και την Πατρίδα και όχι ένα κόμμα για τον εαυτό του, για τα στελέχη του. Δυστυχώς δίνουμε την εντύπωση ότι μας κατατρύχει πολιτικός αυτισμός όταν προτάσσουμε το μικρόκοσμο των προσωπικών φιλοδοξιών και μικροκομματικών σχεδίων την ώρα που μείζονα κοινωνικά προβλήματα όπως η ανεργία και η φτώχεια σε μεγάλα τμήματα του πληθυσμού ή η άμετρη φορολογία σε συνάρτηση με τον ασφυκτικό περιορισμό της αγοραστικής δύναμης των πολιτών έχουν εγκατασταθεί για τα καλά στην καθημερινότητα μας. Ασφαλώς έτσι δεν μπορεί να ανασυγκροτηθεί η Παράταξη και να έχει ευοίωνη προοπτική. Σε οριακές ιστορικές καταστάσεις όπως αυτή που ζούμε, οι άνθρωποι που πρωταγωνιστούν οφείλουν να ξεπεράσουν τα όριά τους και αυτό δεν γίνεται.

 

ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: Νοιώθετε να ανήκετε σε κάποιες από τις κατηγορίες στελεχών, «καλικάντζαροι» ή «φαντάσματα» που ονομάτισε ο κ. Βενιζέλος και εξαπέλυσε επίθεση εναντίον τους;

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΡΕΠΠΑΣ: Ήμουν, είμαι και θα είμαι ΠΑΣΟΚ. Ένα ΠΑΣΟΚ, χωρίς εισαγωγικά και επιθετικούς προσδιορισμούς. Δυστυχώς στο Κίνημά μας συχνά εκδηλώνεται μια στάση αμεριμνησίας για το ίδιο μας το κόμμα. Δεν το υπερασπιζόμαστε, δεν υπερασπιζόμαστε την ιστορία του και τα όσα προσέφερε όλα αυτά τα χρόνια στον τόπο. Δίνεται η εντύπωση ότι κυριαρχεί μια συντηρητική αντίληψη σε ένα χώρο που πρωταγωνίστησε για μεταρρυθμίσεις και αλλαγές απέναντι στο Κράτος της Δεξιάς και τη Νεοφιλελεύθερη πολιτική της. Έχω πει κατ’ επανάληψη, χρόνια τώρα: Εμείς ανήκουμε στο ΠΑΣΟΚ, δεν ανήκει το ΠΑΣΟΚ σε εμάς. Χρωστάμε στο ΠΑΣΟΚ, που άλλαξε το χάρτη της χώρας και την προσωπική ζωή εκατομμυρίων πολιτών προς το καλύτερο. Η ελάχιστη υποχρέωση μας και συμφωνώ απολύτως με το λόγο του Προέδρου του ΠΑΣΟΚ Ε. Βενιζέλου, είναι να ψηφίζουμε το ΠΑΣΟΚ. Συμφωνώ απολύτως. Εδώ όμως προκύπτει το ερώτημα το οποίο καλείται να απαντήσει ο ίδιος ο Πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ που έθεσε και το θέμα. Πόσα από τα στελέχη της Κίνησης των 58 ή της λεγόμενης ΕΛΙΑΣ ψήφιζαν και ψηφίζουν ΠΑΣΟΚ; Μήπως κυνηγούμε Χίμαιρες θεωρώντας συμμάχους και παραδίδοντας τα κλειδιά του κόμματος σε δυνάμεις που μεταξύ των άλλων αντιστρατεύτηκαν και πολέμησαν το ΠΑΣΟΚ και ακόμη και τώρα δεν έχουν μια θετική κουβέντα να πουν για την προσφορά του ΠΑΣΟΚ στην Ελλάδα;

 

Περισσότερα...

Σάββατο 7 Ιουνίου 2014

Άρθρο του Δημήτρη Ρέππα στην εφημερίδα REAL NEWS 7 Ιουνίου 2014

1. Η ANασυγκρότηση του ΠΑΣΟΚ δεν μπορεί να γίνει ερήμην της βάσης του. Ερήμην της κυβέρνησης ναι. Ενίοτε μάλιστα, ο χώρος της αντιπολίτευσης συμβάλλει στην κοινωνική αναβάπτιση για την επανεκκίνηση. Στους κοινωνικούς χώρους η παράταξη πρωταγωνιστεί συγκεντρώνοντας υψηλά ποσοστά που συχνά ξεπερνούν το 30% ακόμη και το 40%. Αυτές οι δυνάμεις κρατούν απόσταση από την ασκούμενη πολιτική. Αν το ΠΑΣΟΚ ξεκοπεί οριστικά από αυτές τις δυνάμεις ενόψει της σύμπραξης με την δεξιά σε στρατηγικό βάθος, θα παραμείνει οριστικά σε δεύτερο ρόλο.

2. Η ANασύνθεση της Κεντροαριστεράς δεν μπορεί να περιοριστεί σε προσωπικές διευθετήσεις αξιωματούχων, αλλά απαιτεί προγραμματικές συγκλίσεις σε προοδευτική κατεύθυνση. Το εγχείρημα της Κεντροαριστεράς δεν μπορεί, ενώ περιλαμβάνει αυτούς που συμφωνούν με την κυβερνητική πολιτική, να αποκλείει ως μη κεντροαριστερούς εκείνους που εναντιώνονται σ΄ αυτήν! Το ΠΑΣΟΚ συγκυβέρνησε με τη ΝΔ και το ΛΑ.ΟΣ. Αν οι συνθήκες το επιβάλλουν, το ΠΑΣΟΚ στη βάση προγραμματικής συμφωνίας, οφείλει να δώσει λύση σε ενδεχόμενο πρόβλημα κυβερνησιμότητας. Η προοπτική σύμπραξης με τον ΣΥΡΙΖΑ προκαλεί αντιδράσεις και ιδίως σε κύκλους που ενώ θα χαιρέτιζαν μια ενδεχόμενη κυβερνητική συνεργασία ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ, θεωρούν αδιανόητο αυτό το ενδεχόμενο για το ΠΑΣΟΚ. Προφανώς γιατί δεν επιθυμούν ο άξονας της πολιτικής να στραφεί από τα δεξιά προς τα αριστερά.

3. Η ANαγέννηση της χώρας απαιτεί εθνική συνεννόηση. Είναι παράδειγμα προς αποφυγήν το 2012: πρωθυπουργός και κυβέρνηση εξωθούνται σε παραίτηση ενώ η χώρα οδηγείται σε δύο εκλογικές αναμετρήσεις αν και υπήρχε τεράστια κοινοβουλευτική πλειοψηφία, μόνο και μόνο για να διαλυθεί το ΠΑΣΟΚ και να ωφεληθεί η ΝΔ. Ο λαϊκισμός των Ζαππείων πέρασε στη λήθη. Τώρα, δε, έχει καταστεί μέγιστο πρόταγμα η πολιτική σταθερότητα μέσω της διαρκούς σύμπραξης ΝΔ-ΠΑΣΟΚ. Η σταθερότητα, όμως, σε μία χώρα είναι άμεσα συναρτημένη με το πρόβλημα της ανεργίας και της κοινωνικής συνοχής και τη λειτουργία των δημοκρατικών θεσμών. Για να αποδειχθεί πως το ανώτατο στάδιο του λαϊκισμού είναι ο «λαϊκισμός του αντιλαϊκισμού»: αυτός, δηλαδή, που μας εγκαλεί όταν δεν συνομολογούμε το «success story».

Δευτέρα 2 Ιουνίου 2014

1. Ποιο ΠΑΣΟΚ για ποια Κεντροαριστερά

Σε παρέμβασή μου πριν από τις εκλογές στις 15 Μαΐου 2014 μεταξύ των άλλων έχω γράψει: «Το ΠΑΣΟΚ, ας μην έχει το άγχος των δημοσκοπήσεων, ας μην επιδίδεται σε προσδιορισμό του ύψους του πήχη κατά το δοκούν. Το αποτέλεσμα των εκλογών, ασχέτως ποσοστού, θα είναι κακό αν το ΠΑΣΟΚ συνεχίσει να πορεύεται όπως τώρα και θα είναι καλό αν βγάλει τα συμπεράσματά του και από την επόμενη κιόλας ημέρα αναλάβει τις αναγκαίες πρωτοβουλίες με αλλαγή πολιτικής στάσης».

Η ανασυγκρότηση της Κεντροαριστεράς και κατά μείζονα λόγο του ΠΑΣΟΚ μπορεί να επιτύχει μόνο με όρους συμμετοχής της βάσης και όχι με όρους κορυφής ή συμφωνίας αξιωματούχων μέσω επικοινωνιακής επιβολής τους στη δημόσια ζωή. Αυτό προϋποθέτει πάνω απ’ όλα αξιόπιστη σχέση της ηγεσίας με τη βάση που στηρίζεται στην αλήθεια και μόνο. Η αλήθεια είναι ότι το ΠΑΣΟΚ απώλεσε περίπου 400 χιλιάδες ψήφους σε σχέση με το 2012, υποχώρησε κατά 35% ως προς την ποσοστιαία δύναμη που είχε στις προηγούμενες εκλογές και αναδείχθηκε για πρώτη φορά, από την ίδρυσή του, στην τέταρτη θέση και μάλιστα με  μονοψήφιο εκλογικό ποσοστό. Η θριαμβολογία της ηγετικής ομάδας θα μου ήταν κατανοητή, μόνο για την αντοχή του ΠΑΣΟΚ εφόσον δήλωνε ταυτοχρόνως πως έλαβε το μήνυμα και σχεδιάζει ριζική αλλαγή πλεύσης. Αντιθέτως, με δηλώσεις της μας παραπέμπει στην ιστορία του Χότζα και στον τρόπο που έκανε την καλύβα να φαίνεται ευρύχωρη. Αν έπρεπε να κοιτά κάπου η ηγετική ομάδα, δεν είναι το κάτω των δημοσκοπήσεων αλλά το πάνω των εκλογικών αναμετρήσεων του παρελθόντος. Είναι λυπηρό, στα όρια της ιστορικής στρέβλωσης, αυτό που συνέβη κατά την ανακοίνωση των εκλογικών αποτελεσμάτων. Για όλα τα κόμματα υπήρχε η συγκρίσιμη στήλη των εκλογικών αποτελεσμάτων του 2012 με εξαίρεση το ΠΑΣΟΚ. Η αναφορά των αποτελεσμάτων της Ελιάς του 2014 με κενή την κάρτα για τα αποτελέσματα του ΠΑΣΟΚ του 2012 φανερώνει πως η ηγετική ομάδα ερμηνεύει αντίστροφα την ψήφο προς την ΕΛΙΑ σε σχέση με την πραγματικότητα. Η ψήφος μου στο ΠΑΣΟΚ ήταν ψήφος για αλλαγή πορείας και όχι ψήφος έγκρισης της πολιτικής και της στάσης του ΠΑΣΟΚ. Πιστεύω πως το ίδιο ακριβώς ισχύει για ένα σημαντικό ποσοστό ψηφοφόρων της ΕΛΙΑΣ. Πιστεύω, επίσης, πως αν στις πρόσφατες εκλογές κατέρχονταν το ΠΑΣΟΚ ως ΠΑΣΟΚ και η ΕΛΙΑ με τις άλλες, εκτός του ΠΑΣΟΚ, δυνάμεις της, θα είχαμε πλήρη αποκάλυψη των πραγματικών μεγεθών. Κι όμως, το ΠΑΣΟΚ με αυτή την ιστορική πορεία και καταγραφή, εμφανίστηκε στις εκλογές ως ισοϋψής εταίρος με θνησιγενείς πολιτικές κινήσεις.

Περισσότερα...

15 Μαΐου 2014

1. Η ιστορική ανάγκη και η πολιτική σταθερότητα

Η χώρα οδηγείται σε ευρωπαϊκές και αυτοδιοικητικές εκλογές. Πιθανότατα και σε εθνικές εκλογές τον ερχόμενο Οκτώβριο. Οι πολίτες σε μεγάλο βαθμό, με κριτήριο όχι θετικό (εμπιστοσύνη και ελπίδα) αλλά αρνητικό (αντίδραση και τιμωρία ή φόβος και ανοχή), δίνουν ψήφο μιας χρήσης ενόψει ενός νέου πολιτικού σκηνικού.

Η ιστορική ανάγκη αυτής της περιόδου έχει δύο όψεις απολύτως συνυφασμένες.

Απ’ τη μια να διασφαλίσει η χώρα τον πλούτο της, να ανασυγκροτήσει το παραγωγικό μοντέλο της και να γίνει ανταγωνιστική. Απέχουμε πολύ από αυτό το πρότυπο, που είναι και αναγκαία προϋπόθεση για να υπερασπίζεσαι τα συμφέροντά σου ως ισότιμος εταίρος και όχι ως επαίτης.

Απ’ την άλλη, να αποκτήσει δύναμη ο λαός. Αυτό σημαίνει επιστροφή στην πολιτική και επιστροφή της πολιτικής, που όλο και περισσότερο χάνει την αυτονομία και το δημόσιο χαρακτήρα της. Από όργανο λαϊκής κυριαρχίας μετατρέπεται σε όργανο ενός κατεστημένου συστήματος εξαρτημένων πολιτικών, κρατικοδίαιτων επιχειρηματιών, εντεταλμένων δημοσιογράφων και επίορκων λειτουργών του κράτους.

Η συζήτηση για τη σταθερότητα στη χώρα είναι υποκριτική όταν ασκούνται πολιτικές που οδηγούν ακόμη και σε ανθρωπιστική κρίση, αλλά και στην απαξίωση και κρίση των θεσμών. Πολιτική σταθερότητα χωρίς κοινωνική συνοχή, χωρίς δημοκρατική συμμετοχή των πολιτών δεν υφίσταται.

Η επίκληση του αγαθού της σταθερότητας από τις δυνάμεις που στηρίζουν τον κύριο Σαμαρά και την Κυβέρνηση είναι επιλεκτική και περιστασιακή.

Όλοι θυμούνται ότι το 2011-2012, εν μέσω της πρωτοφανούς κρίσης, με την υπόθαλψη των «αγανακτισμένων» από τις δυνάμεις της τότε αντιπολίτευσης, η χώρα οδηγήθηκε σε δύο εκλογικές αναμετρήσεις μόνο και μόνο για να κυβερνήσει η Ν.Δ των Ζαππείων.

Τώρα που η εποχή των συγκρούσεων στο κέντρο της Αθήνας και αλλού φαντάζει μακρινή, η σταθερότητα κατ’ αυτούς κινδυνεύει εάν προκύψουν πολιτικές εξελίξεις που τους είναι ανεπιθύμητες.

Οι δημοκρατικές εκλογές δεν είναι παραγωγός αστάθειας, αντιθέτως ενισχύουν την πολιτική σταθερότητα.

2. Το παλαιό και το νέο

Επιτάφιος Περικλή: «Μόνον γαρ τον τε μηδέν τώνδε μετέχοντα ουκ απράγμονα αλλ’ αχρείον νομίζομεν». Δηλαδή: «εκείνον που δεν μετέχει εις τα πολιτικά πράγματα θεωρούμε όχι φιλήσυχο αλλά άχρηστο πολίτη». Αυτή είναι η αποστομωτική απάντηση από τα βάθη των αιώνων σε όλους όσοι κηρύττουν την παρθενογένεση της θεσμικής συγκρότησης της πολιτείας. Από πολλούς και ιδίως από το ΠΟΤΑΜΙ ενοχοποιούνται συλλήβδην πρόσωπα και δυνάμεις που συμμετείχαν στα κοινά με διάφορους και διαφορετικούς τρόπους, με κορυφαίο την άμεση ή έμμεση συμμετοχή σε κομματικές διεργασίες. Πολλοί επικαλούνται το νέο σαν συνταγή σωτηρίας της χώρας. Ηχεί ευχάριστα, μα είναι τόσο παραπλανητικό όταν το νέο δεν προσδιορίζεται με την ιδεολογική, πολιτική, ηθική και αισθητική ταυτότητά του. Το πρόσφατο ιστορικό παράδειγμα, στην ακραία μορφή του, μας πάει στο 2012. Είναι το «νέο» που προέκυψε με τη σημαντική παρουσία της Χρυσής Αυγής στη Βουλή την ώρα που έφευγε το «παλαιό», δηλαδή ο «Πρωθυπουργός Τσολάκογλου» και η «Κυβέρνηση Δοσίλογων» του ΠΑΣΟΚ.

Όποιοι τώρα αισθάνονται την ανάγκη να υπηρετήσουν το λαό (τους τιμά να έχουν αυτή τη φιλοδοξία), ενώ μέχρι τώρα ήταν απόντες, ας μην κατηγορούν τους παρόντες. Αυτούς που δεν περιορίστηκαν στα του οίκου τους και τιμήθηκαν με την ψήφο των πολιτών.

Το «παλαιό» που πορεύεται χωρίς αρχές και αξίες ας εκβληθεί στο πυρ το εξώτερο αλλά και το «νέο» που εκχωρεί την τύχη του προσβλέποντας στη θαλπωρή της διαπλοκής είναι εξίσου επιζήμιο.

Περισσότερα...

Ομιλίες και συνεντεύξεις

You need Flash player 6+ and JavaScript enabled to view this video.

Playlist: 0 | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 | 14 | 15 | 16 | 17 | 18 | 19 | 20 | 21 | 22 | 23 | 24 | 25 | 26 | 27 | 28 | 29 | 30 | 31 | 32 | 33 | 34 | 35 | 36 | 37 | 38 | 39 | 40 | 41 | 42 | 43 | 44 | 45 | 46 | 47 | 48 | 49 | 50 | 51 | 52 | 53 | 54 | 55 | 56 | 57 | 58 | 59 | 60 | 61 | 62 | 63 | 64 | 65 | 66 | 67 | 68 | 69 | 70 | 71 | 72 | 73 | 74 | 75 | 76 | 77 | 78 | 79 | 80 | 81 | 82 | 83 | 84 | 85

Θεσμοί