1. Οι ερχόμενες εκλογές είναι οι πρώτες μετά το 1974 με απολύτως γνωστό στο μέγιστο βαθμό το κυβερνητικό πρόγραμμα της επόμενης ημέρας. Ο ΣΥΡΙΖΑ που τον Ιανουάριο επαγγέλθηκε έναν αντιμνημονιακό δρόμο, έχει ήδη ψηφίσει και δεσμευθεί για την εφαρμογή ενός λεπτομερούς μνημονίου με δυσβάστακτους όρους.

Τα κόμματα-πρωταγωνιστές αναζητούν την διαφοροποίηση σε θέματα διαχείρισης αφού η στρατηγική είναι δεσμευτικά ίδια. Πιθανότατα η επόμενη ημέρα να είναι μια βραχύβια εισαγωγή για την μεθεπόμενη εκλογική αναμέτρηση όπου θα αποσαφηνισθεί και θα αποκρυσταλλωθεί το πολιτικό τοπίο.

2. Η ελληνική κρίση έχει την ρίζα της σε εσωτερικούς λόγους. Η προβληματική αρχιτεκτονική του ευρώ και η αδιέξοδη συνταγή που επιβάλλει η κυριαρχούσα αντίληψη για την δημοσιονομική πολιτική, μεγενθύνουν την κρίση και δυσχεραίνουν την έξοδο από αυτή. Αυτά τα θέματα, όμως, μπορεί να τα προβάλλει πειστικά και αποτελεσματικά μια χώρα όταν έχει προηγουμένως αντιμετωπίσει τους δικούς της αναχρονισμούς και υστερήσεις. Η αλήθεια είναι ότι καμιά κυβέρνηση δεν θα ανταποκριθεί σε αυτόν τον ρόλο αν πέραν αυτού πρέπει ταυτοχρόνως να αντιμετωπίσει μια ανεύθυνη στάση των άλλων κρίσιμων παραγόντων του δημόσιου βίου. Απαιτείται ένα σύμφωνο ευθύνης ώστε να συστρατευθούν οι δυνάμεις της πολιτικής, της εργασίας, της επιχειρηματικότητας, της διανόησης και της ενημέρωσης-επικοινωνίας. Αυτό δεν σημαίνει ότι καταλύονται οι διακριτοί ρόλοι και η αυτονομία ενός εκάστου. Σημαίνει, όμως, οπωσδήποτε, ότι προτάσσεται το εθνικό έναντι του κομματικού, το κοινωνικό έναντι του κλαδικού και το συλλογικό έναντι του ατομικού.

3. Η προοδευτική παράταξη όπως εκφράστηκε από το ΠΑΣΟΚ επί 40 χρόνια είναι ταυτισμένη με ό,τι πιο θετικό έχει πετύχει η Ελλάδα στον μεταπολιτευτικό κύκλο σε κάθε τομέα: στην διεθνή θέση της χώρας, τους δημοκρατικούς θεσμούς, το κοινωνικό κράτος, τις αναπτυξιακές υποδομές, το κλίμα εμπιστοσύνης και σταθερότητας. Γι΄αυτό και πέρα από ατεκμηρίωτους αφορισμούς, ουδείς μπορεί να αμφισβητήσει με στοιχεία σύγκρισης αυτήν την ιστορική αλήθεια. Προκαλώ για το αντίθετο.

Το 2009, όταν το ΠΑΣΟΚ ανέλαβε να διαχειριστεί την πρωτοφανή κρίση του τριπλού χάσματος (δημοσιονομικό έλλειμμα, αρνητικό ισοζύγιο, δημόσιο χρέος), έκανε το καθήκον του στο όνομα του εθνικού συμφέροντος καταπνίγοντας το βασικό ένστικτο που για κάθε κόμμα είναι η ψηφοθηρία.

Αν η κυβέρνηση Γ. Παπανδρέου είχε την διαλλακτική αντιμετώπιση που είχαν οι διάδοχες κυβερνήσεις, η χώρα σε δύο χρόνια θα είχε υπερβεί την κρίση. Η ιστορική καταγραφή είναι διδακτική για το πώς καθοδηγούμενοι αγανακτισμένοι και ψηφοθηρικές ψευδολογίες τύπου Ζαππείων και ΔΕΘ γέμισαν τις εκλογικές δεξαμενές των δύο κομμάτων. Ταυτοχρόνως, όμως, άδειασαν την ψυχή των ανθρώπων από την οραματική ενατένιση που γεννά την αγωνιστική διάθεση συμμετοχής και την αναγκαιότητα της συστηματικής προσπάθειας. Η πλήρης απομείωση κεφαλαίου εμπιστοσύνης είναι η αιτία που σύρει τον πολίτη σε απελπισία και τους θεσμούς και τις λειτουργίες αντιπροσώπευσης σε αναξιοπιστία και ανυποληψία. Όταν λείψουν η εμπιστοσύνη και η ελπίδα, μια χώρα είναι δύσκολο να κυβερνηθεί.

4. Το εκλογικό αποτέλεσμα, αναμενόμενο, δεν θα αλλάξει το τοπίο της καθημερινότητας. Τα μέτρα πολιτικής θα εφαρμοσθούν σε ένα ήδη εξαντλημένο κοινωνικό σώμα, αφού δρουν σωρευτικά προς τις μέχρι τώρα παντοειδείς περικοπές και επιβαρύνσεις. Η αρνητική ψυχολογία των πολιτών τροφοδοτείται από την αδυναμία των κομμάτων αντί της περιαυτολογίας να ορίσουν με πειστικό τρόπο το τέλος αυτής της εθνικής και ανθρώπινης δοκιμασίας.

Η αποστασιοποίηση των πολιτών, όμως, πριμοδοτεί την δύναμη εξωθεσμικών κέντρων που με εργαλεία όπως είναι το πολιτικό χρήμα, η κατευθυνόμενη ενημέρωση-επικοινωνία και οι μακιγιαρισμένες δημοσκοπήσεις, κερδίζουν ζωτικό χώρο υπέρ της διαπλοκής και των πολιτικών χαρταετών σε βάρος της λαικής κυριαρχίας.

Οι πολίτες ας κάνουν την επιλογή τους ελεύθερα και ας οικοδομήσουν με αρχές και αξίες την σχέση τους με το κόμμα που προτιμούν ή, σε τελευταία ανάλυση, ας δημιουργήσουν νέα κόμματα. Η παθητική και εξ αποστάσεως θέαση των εξελίξεων στερεί από τον πολίτη το μόνο όπλο που διαθέτει για να επηρεάσει την πορεία της χώρας.

5. Η δημοκρατική παράταξη υπήρξε ο πυλώνας προόδου της χώρας. Τώρα αρκείται στον ρόλο του πρόθυμου εταίρου στον βωμό κυβερνησιμότητας της χώρας. Όταν η παράταξή μας κλήθηκε, ανέλαβε τις ευθύνες της και με το παραπάνω, αδιαφορώντας για το πολιτικό κόστος, αντιθέτως με αυτό που έπραξαν όλοι οι άλλοι ανεξαιρέτως. Δεν έχει, λοιπόν, ανάγκη να αποδείξει σε κανέναν το παραμικρό για το αν θέτει ή όχι πάνω απ΄όλα το συμφέρον της χώρας. Ο ρόλος εθνικής ευθύνης που της αναλογεί μπορεί να ασκηθεί τώρα από την θέση της γόνιμης αντιπολίτευσης γιατί και η αντιπολίτευση είναι αναπόσπαστο τμήμα ενός οικουμενικού σχήματος εθνικής συνεννόησης και συνευθύνης. ΣΥΡΙΖΑ και ΝΔ συνεργάστηκαν άριστα στο παρασκήνιο και συμπράττουν κατ΄επανάληψη για να πλήξουν την ιστορία και τον ρόλο του ΠΑΣΟΚ και να διαμοιράσουν τα ιμάτια της δημοκρατικής παράταξης.

Αν οι πολίτες, όπως όλα δείχνουν, επιλέξουν αυτά τα κόμματα στις πρώτες θέσεις τότε και με δεδομένο τον κοινό μνημονιακό κυβερνητικό τόπο οφείλουν να σχηματίσουν κυβέρνηση με την ισχυρή κοινοβουλευτική πλειοψηφία που θα διαθέτουν.

Το ΠΑΣΟΚ χρησιμοποιεί δυστυχώς ψευδεπίγραφα το ΜΑΖΙ αφού έθεσε ανεξήγητους όρους προς το Κίνημα Δημοκρατών Σοσιαλιστών (να διαλυθεί) και τον Γ.Παπανδρέου (να αποσυρθεί), όπως ΔΕΝ το έκανε ούτε στο πλαίσιο της Ελιάς στις ευρωεκλογές ούτε στο πλαίσιο της Δημοκρατικής Συμπαράταξης τώρα. Το ΜΑΖΙ χωρίς πολλούς ακόμη που αποκλείστηκαν είναι κενό γράμμα. Θα ήταν αμετροέπεια να ισχυριστεί κάποιος πως χάθηκε μια ιστορική ευκαιρία σύμπραξης που θα άνοιγε τον δρόμο ανασύνταξης του σοσιαλδημοκρατικού χώρου, θα προκύψουν μελλοντικά κι άλλες. Είναι, όμως, βέβαιο πως ουδείς μπορεί να χαίρεται θεωρώντας επιτυχία τα μονοψήφια εκλογικά ποσοστά. Η ισχυρή πρωταγωνιστική προοδευτική παράταξη λείπει από τη χώρα και όσοι πιστεύουμε σ΄αυτήν οφείλουμε να την ανασυστήσουμε τώρα. Η παράταξη, ως έννοια που υπερβαίνει τα κομματικά σχήματα, οφείλει να επανακατακτήσει την αυτονομία της για τον αυτοπροσδιορισμό της. Η συμμετοχή στη νομή της εξουσίας χωρίς ευρεία νομιμοποίηση και αυτονόητη δικαιολόγηση θα την καθηλώσει οριστικά στην άσκηση δεύτερου ρόλου. Ούτε της ταιριάζει, ούτε βοηθάει έτσι τη χώρα. Ο χώρος της αντιπολίτευσης είναι πρόσφορος για την επανίδρυση της παράταξης με χαρακτηριστικά κινήματος βάσης και όχι κρατικών λειτουργιών. Ταυτοχρόνως προσφέρει στη χώρα την αναγκαία υπεύθυνη αντιπολίτευση. Οι πολίτες απαιτούν να λειτουργεί το πολίτευμα με όρους κυβέρνησης αλλά και με όρους αντιπολίτευσης. Διαφορετικά, θα προκύψουν σαν εναλλακτική εκδοχή ακραία ή και αλλοπρόσαλλα σχήματα εν μέσω της πολιτικής ρευστότητας.

6. Η επανίδρυση της παράταξης μπορεί να συντελεσθεί με τέσσερεις προυποθέσεις:

α. Με επεξεργασμένες θέσεις και εναλλακτικές προτάσεις που η ανάδειξή τους θα είναι ανέφικτη με την συμμετοχή στην κυβέρνηση αφού τότε θα αποκτήσουν χαρακτήρα μειοψηφικό και θα εξουδετερωθούν.

β. Με την συμμετοχή της κοινωνικής βάσης ώστε η παράταξη να αποκαταστήσει τα αυθεντικά χαρακτηριστικά της, αντί να παρουσιάζεται ως μόνιμος διαχειριστής της κρατικής εξουσίας.

γ. Με δράσεις σύγκλισης των επιμέρους σχηματισμών στην βάση της ισοτιμίας με κορυφαίο στόχο την ίδρυση του φορέα της ελληνικής σοσιαλδημοκρατίας.

δ. Με την ανάδειξη μιας νέας γενιάς άξιων στελεχών στο πεδίο των πολιτικών-κοινωνικών αγώνων και όχι μέσω μιας επετηρίδας κρατικών στελεχών. Αυτό σχετίζεται και με την συγκρότηση για πρώτη φορά μετά από δεκαετίες μιας ισχυρής οργάνωσης της σοσιαλιστικής νεολαίας.

7. Αρχή και τέλος για την παράταξή μας ήταν πάντα η πατρίδα και ο πολίτης μαζί, η Ελλάδα και οι ΄Ελληνες. Ας κάνουμε την επιλογή μας με την βεβαιότητα πως πατρίδα και πολίτης είναι οι δύο όψεις του ιδίου νομίσματος. Ας γνωρίζουμε, όμως, πως η επανάσταση που χρειάζεται η χώρα είναι η επανάσταση του καθενός μας, γιατί με παλαιούς εαυτούς καινούρια κοινωνία δεν γίνεται.

1. Η κυβέρνηση προκάλεσε ένα επιζήμιο μη-δημοψήφισμα για να απορρίψει την πρόταση των εταίρων βαφτίζοντάς την τελεσίγραφο. Τώρα μπορεί να αποδεχθεί ένα πραγματικό τελεσίγραφο, με σαφώς επαχθέστερους όρους, το οποίο και θα βαφτίσει έντιμο συμβιβασμό ή συμφωνία για την ανάπτυξη ή λύση ανάγκης. Ειδικεύεται, άλλωστε, στις μετονομασίες. Εκτός αν οι ακραίοι της Ευρώπης και οι αντίστοιχοι του ΣΥΡΙΖΑ ολοκληρώσουν επιτυχώς την εξ αντικειμένου σύγκλισή τους στο Grexit. Σε ένα τέτοιο ενδεχόμενο, η χώρα οδηγείται σε εθνική τραγωδία. Η ευθύνη της κυβέρνησης είναι απόλυτη και δεν μετατίθεται ούτε σε προηγούμενους ούτε σε ξένους όσο και αν το επιχειρεί η προπαγάνδα των «οχικραυγαστών».

2. Το 2009 η χώρα βρέθηκε σε πλήρες δημοσιονομικό αδιέξοδο. Η κυβέρνηση όφειλε να προλάβει πάση θυσία την χρεοκοπία και την συνακόλουθη έξοδο από την ΕΕ. Αν είχε την συμπαράσταση, ή έστω κατανόηση, των άλλων κομμάτων, η Ελλάδα σε έναν χρόνο θα είχε ανακάμψει. Η γενικευμένη πολεμική που δέχθηκε, φανερή και παρασκηνιακή, οδήγησε σε πτώση της με θεσμικά ελεγχόμενο τρόπο. Η σημερινή κυβέρνηση είχε χρόνο (αφού γνώριζε την κατάσταση και βρήκε έτοιμο πλαίσιο και μηχανισμούς στήριξης), χρήμα (αφού παρέλαβε πλεόνασμα και σταθερότητα για να διαπραγματευθεί) και κυρίως διαλλακτική αντιπολίτευση. Πέτυχε το ακατόρθωτο και δυστυχώς συνεχίζει να διαβάζει ανάποδα τις εξελίξεις. Θεωρεί πως απομόνωσε τους 18 της ευρωζώνης, πως είναι αξιοπρέπεια να μην μπορείς να πάρεις τον μισθό και την σύνταξή σου, πως είναι πατριωτισμός η δέκατη κατά σειρά ένταξης στην ΕΕ χώρα να είναι τώρα η 29η και λοιδορούμενη από τις νεοείσακτες χώρες του τέως υπαρκτού σοσιαλισμού.

3. Ο πρωθυπουργός και η κυβέρνηση-και εδώ συμφωνώ μαζί τους- θέλησαν να αλλάξουν την ατζέντα της Ευρώπης. Πράγματι, το ευρωπαϊκό αφήγημα συγκινεί όλο και λιγότερους. Αυτή η ΕΕ δεν είναι η Ευρώπη μας. Είναι σωστό να θέτουν επιτακτικά την αναδιάρθρωση του χρέους μας στις πλούσιες χώρες. Ευθύνονται, όμως, γιατί αγνόησαν τους συσχετισμούς , πορεύθηκαν χωρις σχέδιο προπαγανδιστικά και μόνο, εκθέτοντας την χώρα σε μια ανεπανόρθωτη διολίσθηση προς την επαναβαλκανοποίησή της. Άγνοια κινδύνου ή μήπως συνειδητή ανοχή της προοπτικής του Grexit; Είτε από επιλογή, είτε επειδή παγιδεύτηκε, η Κυβέρνηση καλείται τώρα να επιτύχει τον τετραγωνισμό του κύκλου. Αν αυτό είναι το τρίτο μνημόνιο ή, ακόμη χειρότερα, αν είναι η διαχείριση της Ελλάδας της δραχμής, η κυβέρνηση είναι κατ΄αναλογία πολιτικά έως και εθνικά υπόλογη. Ζήτησε από τον λαό το Όχι του και το έλαβε. Εγκλωβισμένη τώρα, υποχρεώνεται να το αγνοήσει, λογαριάζοντας, όμως, και πάλι χωρίς τον ξενοδόχο που, όπως φαίνεται, δεν είναι ο λαός, αλλά οι εσωκομματικοί συσχετισμοί. Αποδεικνύεται έτσι πως το πρωταρχικό κριτήριο είναι το κομματικό και εκλογικό κεκτημένο. Προκειμένου να αποφευχθεί το πολιτικό κόστος τίθεται σε ολέθρια διακύβευση το εθνικό συμφέρον.

4. Είναι καιρός να απαλλαγούμε από τους μύθους που τροφοδοτούν τις εθνικές ψευδαισθήσεις.

• Δημοκρατική είναι η κυβέρνηση και κυρίαρχος ο ελληνικός λαός. Αν ομως ο λαός μιας άλλης χώρας με δημοψήφισμα αποφανθεί πως δεν θέλει να συνεχίσει να δανείζει την Ελλάδα, ποιος θα αμφισβητήσει την δημοκρατική νομιμοποίηση μιας τέτοιας στάσης;

• Αλληλεγγύη είναι το σύνθημα στην πορεία προς μια άλλη Ευρώπη. Η αθέτηση, όμως, πληρωμής του χρέους προς χώρες που μας έχουν δανείσει και είναι, μάλιστα, φτωχότερες από την δική μας τι είδους αλληλεγγύη φανερώνει από την πλευρά μας προς τους λαούς αυτούς;

• Παρέμβαση στα εσωτερικά μας είναι κάθε δήλωση ξένου παράγοντα που δεν βρίσκει σύμφωνη την κυβέρνηση. ΄Όταν, όμως, ο ΣΥΡΙΖΑ συμμετέχει σε πρωτοβουλίες αντιπολιτευόμενων κομμάτων και κινήσεων σε διάφορες χώρες, αυτό λέγεται δημοκρατικό δικαίωμα. Δύο μέτρα και δύο σταθμά;

• Προσβολή για την χώρα μας είναι κάθε δημοσίευμα ή χειρονομία από τρίτους που δείχνει πως μας αντιμετωπίζουν σαν τριτοκοσμικούς. Συχνά όμως, στην Ελλάδα καίμε σημαίες άλλων κρατών ή περιγράφουμε άλλους λαούς με επονείδιστους χαρακτηρισμούς, και αυτό σημαίνει ελευθερία έκφρασης ή μήπως εν τέλει αριστοκρατική αντίληψη για το ξεχωριστό εαυτό μας;

5. Η ευγενής μας τύφλωση και ο κομματικός μικρόκοσμος στερούν από την Ελλάδα το φως των ανοικτών οριζόντων. ΄Όταν συμβαίνει αυτό, κάποιοι μετρούν τις συνέπειες της εθνικής κατάπτωσης επιρρίπτοντας σε άλλους ευθύνες υπό τους ήχους της μπάντας στο κατάστρωμα του Τιτανικού. Το ζήτημα του χρέους δεν προσφέρεται για αναζήτηση ξένων ευεργετών. Είναι πρόβλημα του καθενός μας. Θα έπρεπε ΧΘΕΣ να δοθεί τέλος στις εθνικές παθογένειες. ΑΥΡΙΟ θα έχει χαθεί κάθε δυνατότητα, γιατί μάλλον θα μας έχει προσπεράσει.

δημοσιεύθηκε στο real.gr (12/7/2015)

1. Είναι ιστορική ειρωνεία το γεγονός ότι ο ΣΥΡΙΖΑ που το 2011 αντιδρούσε σφόδρα στο δημοψήφισμα, χαρακτηρίζοντάς το ζαριά προς την χρεοκοπία, σήμερα να το επιλέγει με το επιχείρημα πως το κάνει για να αποφύγει η χώρα την χρεοκοπία.

Ο ΣΥΡΙΖΑ υφίσταται στρατηγική ήττα αφού με τις πολιτικές κινήσεις του οδηγεί τη χώρα είτε σε τρίτο πρόγραμμα-μνημόνιο εντός της ΕΕ είτε σε μνημόνιο απευθείας με το ΔΝΤ σε ενδεχόμενο Grexit και με τις αγορές ερμητικά κλειστές για την ελληνική οικονομία.

Με την επικράτηση του Ναι η κυβέρνηση αποχωρεί αν και ουδείς αποκλείει συνέχιση της γελοιοποίησης της πολιτικής και της διακωμώδησης των θεσμών. Τότε το Ναι οδηγεί σε νέα συμφωνία με άλλους διαχειριστές για την εφαρμογή της. Αν επικρατήσει το Όχι, είτε παραμένει ανοιχτή η πόρτα των διαπραγματεύσεων για μια νέα συμφωνία που θα είναι, όμως, σκληρότερη από κάθε προηγούμενη, είτε η πόρτα παραμένει κλειστή και η κυβέρνηση καλείται να διαχειρισθεί την απόλυτη κατάρρευση.

Με το τέλος του δευτέρου προγράμματος στις 30/6 η κυβέρνηση «πέτυχε να απαλλάξει» την χώρα από τα μνημόνια. Ας προχωρήσει, λοιπόν, αφού ουδείς πιστωτής την περιορίζει, στην άμεση εφαρμογή του προγράμματος της Θεσσαλονίκης. Καταδεικνύεται έτσι ότι η έλλειψη χρηματοδότησης δεν είναι μια λεπτομέρεια, όπως θεώρησε η κυβέρνηση στην αρχή της θητείας της όταν αρνήθηκε τα εκκρεμή 7,2 δις ευρώ διατυπώνοντας το δόγμα πως δεν θέλουμε άλλο δάνειο. Αυτό που βιώνει τώρα ο κόσμος είναι η ηπιότερη έκφραση των όσων ακολουθούν αν συνεχίσουμε με αυτή την στρατηγική. Αυτή η εξέλιξη ίσως καταστήσει αντικειμενικότερη και δικαιότερη την κρίση των «αγανακτισμένων» που ανέτρεψαν μια εκλεγμένη κυβέρνηση με μοναδικό της πρόταγμα το συμφέρον των πολιτών έναντι του πολιτικού κόστους.

2.  Ασφαλώς δεν προκάλεσε ο  ΣΥΡΙΖΑ την κρίση μέσα σε πέντε μήνες. Ούτε, όμως, η κυβέρνηση του 2009 προκάλεσε την κρίση την οποία κλήθηκε να διαχειρισθεί. Όταν το ετήσιο έλλειμμα έφθασε τα 36 δις ευρώ , εκ των οποίων τα 24 δις πρωτογενές, δηλαδή ύψους 16% περίπου του ΑΕΠ, το εθνικό συμφέρον επέβαλλε αντί της συνθηματολογίας και του λαικισμού  να εφαρμοσθεί αμέσως ένα πρόγραμμα δημοσιονομικής προσαρμογής η οποία και επιτεύχθηκε με κοινωνικό κόστος  και πολιτικό τίμημα τεράστιο, ήταν, ωστόσο, σωτήρια και καταγράφηκε ως η μεγαλύτερη δημοσιονομική προσαρμογή που έγινε ποτέ.

Ο ΣΥΡΙΖΑ ευθύνεται γιατί  όξυνε την κρίση έχοντας προβεί σε σειρά μεγαλόστομων εξαγγελιών  ενώ γνώριζε την αλήθεια. Το ίδιο ακριβώς έκανε προηγουμένως και η ΝΔ μέσω του περιλάλητου Ζαππείου. Ας σημειωθεί ότι τόσο η ΝΔ όσο και ο ΣΥΡΙΖΑ βρήκαν έτοιμο πλαίσιο συζήτησης με τους εταίρους, εγγυημένη χρηματοδότηση, όργανα και διαδικασίες για την υποστήριξή τους στην διαχείριση της κρίσης, σημαντικά εργαλεία που απουσίαζαν το 2009.

3. Ως εκ του αποτελέσματος, ο ΣΥΡΙΖΑ ευθύνεται για την όξυνση της κρίσης χρέους στα όρια της απόλυτης χρεοκοπίας. Η ευθύνη των δανειστών δεν είναι αμελητέα καθώς επιμένουν στην δημοσιονομική εξυγίανση αγνοώντας παντελώς τις θεσμικές και κοινωνικές αντοχές της χώρας μας. Απέναντι στα δικά τους λάθη οφείλουμε να αποφύγουμε το μεγαλύτερο των λαθών: να πάψουμε να διαπραγματευόμαστε ως εταίροι και να γίνουμε ξένοι ή και αντίπαλοι.

4. Η θεώρηση ότι η ρήξη κάνει ισχυρότερη την Ελλάδα είναι πολιτικά και λογικά ανόητη. Εκτός ΕΕ η χώρα μας θα πρέπει να αναζητήσει οικονομική στήριξη σχεδόν αποκλειστικά από το ΔΝΤ, από το οποίο υποτίθεται πως θα έχουμε απαλλαγεί χωρίς νέο πρόγραμμα. Η συνέπεια θα είναι μια περισσότερο εξαρτημένη και εκτεθειμένη Ελλάδα. Μέσα στην ΕΕ, μπορείς να συμβάλλεις στην αλλαγή των συσχετισμών για μια πιο δημοκρατική και δίκαιη Ευρώπη. Εκτός αυτής, η φωνή σου δεν ακούγεται στα κέντρα των αποφάσεων. Η εξάρτηση της χώρας από τις αγορές γίνεται μεγαλύτερη, αφού θα είναι γνωστό ότι δεν υφίστανται πλέον οι αντιρροπιστικοί και προστατευτικοί μηχανισμοί της ΕΕ. Σφάλλουν όσοι ισχυρίζονται ότι οι εταίροι θέλουν την Ελλάδα εξαρτημένη από τα δάνειά τους. Όπως συμβαίνει με άλλες χώρες, είναι αυτονόητη η θέση των εταίρων να βγει η Ελλάδα στις αγορές. ΄Ετσι, λύνουν και το δικό τους πολιτικό πρόβλημα να απευθύνονται στα κοινοβούλιά τους καλώντας τα να αποφασίσουν για ένα νέο δάνειο προς την χώρα μας.

5. Σε ομιλία μου στις 3-9-2013 είχα πει: «Απαιτείται τώρα αναδιάρθρωση, κοινώς κούρεμα και γενναίο μάλιστα, ώστε να καταστεί η Ελλάδα δημοσιονομικά ασφαλής και επενδυτικά ελκυστική με αυτονόητη την δική μας ευθύνη να μην παράγουμε νέα ελλείμματα». Αυτό το κρίσιμο θέμα είναι ο καταλύτης για την βιώσιμη πορεία της οικονομίας μας. Είναι εφικτό να το χειριστεί η κυβέρνηση αν η Ελλάδα αποδείξει ότι δεν είναι δημοσιονομικός πίθος των Δαναίδων. ΄Εχει δίκιο ο πρωθυπουργός όταν θέτει επιτακτικά το αίτημα, οφείλει, όμως, να κερδίσει την αξιοπιστία που προαπαιτεί η ισοτιμία των ρόλων μεταξύ εταίρων. Είναι θλιβερό ο πρωθυπουργός και η κυβέρνηση που εκπροσωπούν την χώρα να αντιμετωπίζονται σαν ενοχλητικός επαίτης στα σκαλιά του ευρωπαικού οικοδομήματος. Ομοίως, αυτή η πολυκακοφωνία των υπουργών και των στελεχών που ακυρώνουν τον πρωθυπουργό και τον μετατρέπουν σε παρατηρητή της υπουργικής Βαβέλ. Είναι έσχατη πλάνη να σχεδιάζει ο πρωθυπουργός την αποχώρησή του από την εξουσία για να αποφύγει το πολιτικό κόστος εφαρμογής του νέου προγράμματος, διατηρώντας το φωτοστέφανο του ηγέτη σε θέση εθνικής εφεδρείας. ΄Εσχατη πλάνη είναι και η εμμονή στην ίδια πολιτική στρατηγική.

Απέναντι στους τρίτους οφείλουμε να στηρίξουμε την ελληνική κυβέρνηση αλλά και να απαιτούμε διαρκώς απ΄αυτήν να δυναμώνει το ευρωπαικό μέτωπο της χώρας πείθοντας πως υπερασπίζεται το ευρωπαικό κεκτημένο. Η κυβέρνηση έχει δαπανήσει ανεκτίμητο πολιτικό και διπλωματικό κεφάλαιο που αν καταστήσει την Ελλάδα απομονωμένη και καθημαγμένη, τότε την εκθέτει σε παντός είδους κινδύνους. Ο επικός λόγος για το πατριωτικό Όχι είναι πλάνη αφού πάντα η Ελλάδα έλεγε το Όχι σε εχθρούς έχοντας συμμάχους στο πλευρό της. ΄Οσοι ισχυρίζονται ότι ζήσαμε αιώνες με την δραχμή θεωρώντας την επιστροφή σε αυτήν εθνικά άρτια επιλογή ξεχνούν ότι όλες οι χώρες  είχαν τότε το εθνικό τους νόμισμα. Τώρα, όμως, έχουμε την τύχη να συμμετέχουμε σε μια ισχυρή ένωση και αυτό το πλεονέκτημα θα ήταν εθνική απώλεια να το στερηθούμε. Η ιστορία μας είναι άκρως διδακτική για το τι κέρδισε η Ελλάδα με συμμαχίες και πόσο ζημιώθηκε χωρίς αυτές.

6. Σε κάθε περίπτωση, η Ελλάδα δοκιμάζει εθνική ήττα αν ο λαός μας οδηγηθεί στον κύκλο ενός νέου διχασμού. Η μεσαιωνική αντίληψη που κατατάσσει όσους ψηφίσουν Ναι στους δοσίλογους και όσους ψηφίσουν Όχι στους δραχμιστές καταστρέφει πέρα από τον κοινωνικό και οικονομικό και τον εθνικό ιστό της χώρας. Η Αριστερά έχει πληρώσει τις διακρίσεις των πολιτών σε άλλες εποχές. Ας είναι προμηθεική γιατί η διχαστική ρητορική που χρησιμοποιεί θα πλήξει τελικώς την ίδια. Τεκμήριο της δημοκρατίας είναι η ανεμπόδιστη έκφραση των διαφορετικών απόψεων. Διαφορετικές απόψεις υπάρχουν ανάμεσα στο Όχι του ΣΥΡΙΖΑ και το Όχι της Χρυσής Αυγής αλλά και ανάμεσα στο Ναι εκείνων που το χρησιμοποιούν σαν όχημα και πρόσχημα για την εξουσία και εκείνων που προτάσσουν το μείζον που είναι η θέση της Ελλάδας στην Ευρώπη.

Αποτελεί ιστορική ευθύνη για τις ηγετικές ομάδες στην πολιτική, την διανόηση, την εργασία, την επιχειρηματικότητα και την ενημέρωση να συμβάλλουν στην εθνική συνεννόηση. Μόνο έτσι μπορεί η χώρα να αναμετρηθεί όχι μόνο με τα συμπτώματα της κρίσης αλλά, κυρίως, με τις ρίζες της. Η κυβέρνηση ακολούθησε λανθασμένη τακτική αυτό το πεντάμηνο. Αυτό το λάθος δεν διορθώνεται με ένα νέο λάθος όπως είναι ένα δημοψήφισμα με αυτό το περιεχόμενο.

 

1. Το ψευδομοίωμα δημοψηφίσματος είναι απόπειρα επιβολής της θέσης του ΣΥΡΙΖΑ και όχι καταγραφή της λαϊκής θέλησης. Η κυβέρνηση επιχειρεί να παγιδεύσει σε ένα κατασκευασμένο δίλημμα τους πολίτες στερώντας τους το δικαίωμα να εκφραστούν ευθέως και σαφώς επί του μείζονος που είναι η ευρωπαϊκή θέση της χώρας. Το Ναι ή το Όχι στο επικείμενο μνημόνιο δεν είναι πιο σημαντικό από την δήλωση Ναι ή Όχι στην Ευρώπη. Αντιθέτως και γι΄αυτό δεν πρέπει να γίνει μοχλός για την διακύβευση του ευρωπαϊκού κεκτημένου. Η κυβέρνηση όφειλε να θέσει ως πρώτο ερώτημα το Ναι ή το Όχι στην ΕΕ. Η μεγάλη πλειοψηφία του Ναι στην Ευρώπη θα καθιστούσε άνευ σημασίας το αποτέλεσμα στο ερώτημα που θέτει σήμερα ο ΣΥΡΙΖΑ.

2. Η φόρτιση με ισχυρή σημειολογία περί τελεσιγράφου και υποταγής υπαινίσσεται πως το Όχι είναι πατριωτική στάση παραπέμποντας στο Όχι του ΄40. Ισχύει το εντελώς αντίστροφο: Τότε το Όχι ειπώθηκε στους εχθρούς και η Ελλάδα συμμετείχε στην συμμαχία της νίκης. Τώρα το Όχι απευθύνεται σε εταίρους, χωρίς άλλες συμμαχίες, αφού και οι φίλοι όπως η Ρωσία ή η Κίνα μας καλούν να συνεννοηθούμε στο πλαίσιο της ΕΕ. ΄Αλλωστε, η αποχώρηση της Ελλάδας από την ευρωπαϊκή οικογένεια θα υποβάθμιζε την γεωπολιτική αξία που έχει σήμερα ως πλήρες μέλος της.

3. Η αποδυνάμωση της χώρας με την επικράτηση του Όχι γίνεται ακόμη μεγαλύτερη αν εμφιλοχωρήσει ένας νέος εθνικός διχασμός. Η Αριστερά που βίωσε στο πετσί της την κατηγοριοποίηση σε πατριώτες και προδότες τώρα κατηγορεί συλλήβδην όποιον διαφωνεί, ταυτίζοντάς τον με τους δανειστές. Διακηρύσσει πως η ψήφιση του Ναι είναι δοσιλογισμός και υποταγή ενώ πατριωτική είναι μόνο η στάση της κυβέρνησης και των οπαδών της. Ας αναλογισθεί πού οδηγείται η χώρα αλλά και ο ίδιος ο ΣΥΡΙΖΑ. Η κραυγαλέα αποτυχία της πολιτικής του δεν αναστρέφεται με κηρύγματα μισαλλοδοξίας. Είμαι βέβαιος πως οι κυβερνώντες διαθέτουν τον κοινό νου ώστε να αντιλαμβάνονται πού οδηγεί ο φανερός αντιευρωπαισμός και ο υποβόσκων δραχμοτζιχαντισμός. Οποιος ψηφίζει Ναι δεν είναι υποταγμένος και όποιος ψηφίζει Όχι δεν είναι αντιευρωπαϊστής, εξ αυτού του λόγου και μόνο. Όπως είναι άλλο το Όχι του ΣΥΡΙΖΑ και άλλο το Όχι της Χρυσής Αυγής, το ίδιο διαφορετικό μπορεί να είναι το Ναι που διατυπώνουν οι υποστηρικτές του από τους συντηρητικούς έως τους σοσιαλιστές.

Η επικράτηση του Ναι οδηγεί σε πτώση της κυβέρνησης, η επικράτηση του Όχι σε πτώση της χώρας. Ουδείς, λοιπόν, κερδίζει από αυτό το εγχείρημα του δημοψηφίσματος. Ας θυσιαστεί, λοιπόν, το έλασσον και κομματικό για να διασωθεί το μείζον και εθνικό.

4. Είναι ώρα εθνικής συνεννόησης για την αντιμετώπιση του χρέους όχι μόνο στις συνέπειές του αλλά κυρίως στις ρίζες του για να περάσουμε από το –Α του Αδιεξόδου και της Αβεβαιότητας στο +Α της Ανάπτυξης και της Ασφάλειας για την χώρα και τους πολίτες.

ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ «Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ» 3/7/2015

1. Η θέση στην οποία έχει περιέλθει η χώρα εντείνει και αναβαθμίζει την κρίση. Η ευθύνη είναι της κυβέρνησης αλλά και των εταίρων με την στεγνή δημοσιονομική γλώσσα. Το πρόβλημα, όμως, είναι δικό μας και το δημοψήφισμα, όπως το προσδιορίζει η κυβέρνηση, δεν προωθεί την εθνική προσπάθεια για το χρέος.  Η κυβέρνηση δαπάνησε τεράστιο πολιτικό κεφάλαιο  και, αντί για πρόοδο, «πέτυχε» την απομόνωση και την εδραίωση της αρνητικής προκατάληψης των εταίρων. Η προιούσα επαναβαλκανοποίηση της χώρας, ιδίως με ενδεχόμενη έξοδο από το ευρώ, υποβαθμίζει δραστικά την γεωπολιτική σημασία της . Η Ελλάδα μεγαλούργησε με σωστές συμμαχίες και γνώρισε καταστροφές ξεκομμένη από αυτές.

2. Ο ΣΥΡΙΖΑ το 2011 υπέθαλψε τους «αγανακτισμένους» με τον φιλόδοξο στόχο «να καεί η Βουλή» και εναντιώθηκε στην διενέργεια δημοψηφίσματος παρομοιάζοντάς το με ζαριά που οδηγεί στην χρεοκοπία. Σήμερα, θεσμικός και συστημικός, επιλέγει δημοψήφισμα ως δημοκρατική απάντηση στους εταίρους. Διήνυσε την πολιτική απόσταση από το λεκτικό σκίσιμο των μνημονίων μέχρι την συμφιλίωση με τον συμβιβασμό έχοντας υπογράψει δια χειρός πρωθυπουργού πρόταση δημοσιονομικού μεγέθους 8 δις, κάτι που ουδείς έκανε πριν απ΄ αυτόν. Για να αποδειχθεί πως η μόνη κόκκινη γραμμή που διαθέτει η κυβέρνηση είναι αυτή στο σακάκι του υπουργού Οικονομικών.

3. Υπερθεματίζω για τη αξία ενός δημοψηφίσματος. Εδώ, όμως, πρόκειται για ένα μη-δημοψήφισμα:

* Δεν υφίσταται συμφωνία επί της οποίας ο λαός καλείται να αποφασίσει.

* Δεν παρέχεται ο στοιχειώδης χρόνος για την ενημέρωση του, κατά τα άλλα, κυρίαρχου λαού.

* Δεν αντιμετωπίζει η κυβέρνηση, αντιθέτως με το 2011, έλλειψη διάθεσης για συνεννόηση από την αντιπολίτευση, ούτε  γενικευμένη επίθεση σκοπίμως, ώστε να μην διαθέτει άλλη επιλογή.

* Δεν αποσαφηνίζονται οι συνέπειες, ιδίως του Όχι, για την διεθνή θέση της χώρας ενόσω κορυφαία στελέχη θέλγονται από την ιδέα της δραχμής. Ως εκ τούτου, το Ναι δεν σημαίνει υιοθέτηση της πρότασης των δανειστών αλλά υπεράσπιση του ευρωπαικού κεκτημένου της χώρας, για να ηττηθεί το λόμπι της δραχμής.

4. Με το μη-δημοψήφισμα η χώρα μοιάζει σαν την γάτα που κυνηγά την ουρά της. Οι ψήφοι εντός της χώρας δεν δεσμεύουν τους εκτός της χώρας πιστωτές που και εκείνοι αναφέρονται στις ψήφους των δικών τους χωρών. Η κυβέρνηση θεωρεί πως κεφαλαιοποίησε την εικόνα διαπραγμάτευσης και αξιοπρέπειας που καλλιέργησε. Ο πρώτος γύρος, όμως, τελειώνει και αρχίζει ο δεύτερος, ο γύρος του ρεαλισμού, δηλαδή της καταβολής του τιμήματος με μεγάλο κοινωνικό και προσωπικό κόστος. Η κυβέρνηση προτιμά την ηρωική αποχώρηση από την ραγδαία φθορά. Φορτίζει με ισχυρές σημειολογικά λέξεις την πρωτοβουλία της επιδιώκοντας να ερμηνευθεί το ΄Όχι σαν ΄Όχι  στο τελεσίγραφο και την υποταγή. Δεσμεύεται, όμως, πως δεν είναι και ένα αποκρυπτόμενο Ναι στο Grexit; Ούτε όσοι ψηφίσουν Ναι  είναι αυτομάτως υποταγμένοι, ούτε όσοι ψηφίσουν ΄Όχι είναι εξ ορισμού αντιευρωπαιστές. ΄Αλλωστε, πώς θα εκφρασθεί η μεγάλη πλειοψηφία των πολιτών που λέει Ναι στην Ευρώπη και μαζί Όχι στην λιτότητα; Πρόκειται για μη-δημοψήφισμα όπου η επικράτηση του ΄Όχι προσφέρει δυσανάλογα λίγα προς το εγχείρημα, ενώ η επικράτηση του Ναι οδηγεί σε εκλογές, αλλά αυτό η κυβέρνηση δεν χρειαζόταν δημοψήφισμα για να το επιλέξει.

5. Έστω και τώρα, είναι αναγκαία η αμοιβαία υποχώρηση ως δείγμα ευθύνης. Είναι εφικτό να επιτευχθεί συμφωνία και επ΄αυτής να κληθεί ο ελληνικός λαός να αποφανθεί μέσω δημοψηφίσματος. Επείγει να ανοίξει αμέσως ο κύκλος της εθνικής συνεννόησης με υπέρτατο στόχο την επιστροφή της χώρας στην παραγωγή, την απασχόληση, την κοινωνική συνοχή, χωρίς τα οποία πάσχει η ίδια η Δημοκρατία.

ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ «ΤΑ ΝΕΑ» 30/6/2015

Στα μάτια των πολιτών η τρέχουσα εικόνα για την πολιτική και τους πολιτικούς είναι απωθητική. Οφείλουμε να πείσουμε ότι δεν συμμετέχουμε στα κοινά για την κατάληψη αξιωμάτων και θώκων.

Είναι επιλογή μου να μην είμαι υποψήφιος στις επερχόμενες εκλογές. Στρατεύομαι και στηρίζω το Κίνημα των Δημοκρατών Σοσιαλιστών με τον Γ. Παπανδρέου. Αυτή η επιλογή μου συμπυκνώνει και την θέση μου: για μια προοδευτική κυβέρνηση σε μια ευρωπαϊκή Ελλάδα.

Η ισχυρή κοινοβουλευτική παρουσία του Κινήματος μας είναι καθοριστική γι’ αυτό το σκοπό.

Το Κίνημα Δημοκρατών Σοσιαλιστών οφείλει να συμβάλλει στον τερματισμό της πολιτικής της δημοσιονομικής λιτότητας και της φορολογικής καταλήστευσης των Ελλήνων αναλαμβάνοντας πρωτοβουλίες για την παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας, την ανάπτυξη, την απασχόληση και την κοινωνική συνοχή. Προϋπόθεση γι΄αυτό είναι η σαφής οριοθέτηση απέναντι στη Νέα Δημοκρατία  και τους συμμάχους της.

Το Κίνημα Δημοκρατών Σοσιαλιστών οφείλει να συμβάλλει στη διαμόρφωση των συνθηκών για μια προοδευτική κυβέρνηση που θα εγγυάται αφ΄ενός  την αταλάντευτη ευρωπαϊκή πορεία της χώρας και αφ΄ετέρου την επιτυχία  μιας πολιτικής δημοκρατικών ρήξεων και μεταρρυθμίσεων απέναντι στην αναπαραγωγή του πελατειακού κράτους και της εξωθεσμικής λειτουργίας.

Ανοίγει μια νέα ιστορική περίοδος. Η χώρα είναι μπροστά σε μια κορυφαία πρόκληση. Οι Έλληνες με δημοκρατικό τρόπο θα κάνουν την επιλογή τους. Με την αχειραγώγητη ψήφο τους δείχνουν τον δρόμο που πρέπει να ακολουθήσουμε όλοι μας.

 

Ομιλίες και συνεντεύξεις

You need Flash player 6+ and JavaScript enabled to view this video.

Playlist: 0 | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 | 14 | 15 | 16 | 17 | 18 | 19 | 20 | 21 | 22 | 23 | 24 | 25 | 26 | 27 | 28 | 29 | 30 | 31 | 32 | 33 | 34 | 35 | 36 | 37 | 38 | 39 | 40 | 41 | 42 | 43 | 44 | 45 | 46 | 47 | 48 | 49 | 50 | 51 | 52 | 53 | 54 | 55 | 56 | 57 | 58 | 59 | 60 | 61 | 62 | 63 | 64 | 65 | 66 | 67 | 68 | 69 | 70 | 71 | 72 | 73 | 74 | 75 | 76 | 77 | 78 | 79 | 80 | 81 | 82 | 83 | 84

Θεσμοί